Ir al contenido principal

A Virxe Encinta na Igrexa de Santa María Salomé (Santiago de Compostela)

 

VIRXE ENCINTA. DEBUXO DO AUTOR

Introdución

No corazón do casco histórico de Santiago de Compostela, na Rúa Nova 31, érguese unha das pequenas xoias menos coñecidas da arte sacra galega: a Igrexa de Santa María Salomé, nai do apóstolo Santiago o Maior e de San Xoán Evanxelista. 

Esta igrexa, de orixe románico do século XII e ampliacións ata o XVIII, alberga un dos exemplos máis singulares da iconografía mariana: unha imaxe da Virxe Maria en estado de xestación («encinta») sobre a súa portada. 

Un templo singular

Fundada durante o bispado do arcebispo Diego Xelmírez no século XII, esta igrexa foi erixida nunha época de impulso urbanístico e xacobeo en Santiago. Na súa arquitectura conflúen o románico primitivo, a portada de tres arquivoltas, e elementos posteriores —como a Torre barroca do século XVIII— que amosan a longa historia e transformación do edificio. Resulta notable que sexa a única igrexa de España dedicada a Santa María Salomé, nai dos apóstolos Santiago o Maior e San Xoán. 


A iconografía da Virxe encinta

Na portada románica —coa triple arquivolta sustentada por capiteis—, sobre a crave, aparece unha imaxe sedente da Virxe co Neno nos seus brazos. A ambos os dous lados hai dúas esculturas, unha representando ao anxo da Anunciación e outra á Virxe en estado de xestación.
A estatua da Virxe encinta —colocada no lado do Evanxeo ou da Epístola segundo algúns estudos— posúe unha man sobre o ventre abultado e outra levantada, como se saudase ao transeúnte, o que resulta moi inusual na arte cristiana hispánica. A representación da maternidade de María así enfatizada, subliña o misterio da Encarnación e a natureza humana de Cristo, aspectos que teñen gran relevancia na iconografía mariá. 

Por que é relevante?

Tráta­se dunha das poucas esculturas medievais na Península que amosan a Virxe em­bara­zada, o que a converte nun exemplar singular.

Ao camiñar pola Rúa Nova pode pasar desapercibida, pero ao reparar nela, descóbrese un símbolo de gran forza visual e simbólica.

En resumo, na pequena igrexa de Santa María Salomé, entre as pedras centenarias de Santiago de Compostela, emerxe unha imaxe que conmociona pola súa combinación de ternura, heroicidade e misterio: a Virxe que espera, que leva no seu ventre o Verbo, e que con mans postas transmite unha mensaxe de vida. É un recordo de que a arte religiosa non se limita ao remanso tranquilo, senón que tamén protesta, sorprende, interroga. E, sobre todo, conecta o humano co divino.

GUILLERMO RODIÑO (2025)

Comentarios

Entradas populares de este blog

LIMIAR

DEBUXO DO AUTOR PRIMEIRAS VERBAS Para a miña ledicia, e espero que tamén para a vosa, estréase hoxe O Miradoiro do Salnés . A idea deste blog vén de hai tempo. Sempre tiven o desexo de contar cun voceiro propio, un espazo no que dar a coñecer ao mundo a nosa terra, Galicia, coas súas historias, lembranzas e tesouros agochados. Foi no verán de 2025 cando, por fin, me decidín a poñer en marcha esta pequena viaxe compartida. Este blog nace da curiosidade e do agarimo por unha terra que fala sempre, se un sabe escoitala. Cada praia, cada viña, cada pedra de castro ou cada vella igrexa ten algo que contar. O meu propósito é sinxelo: compartir esas historias, grandes ou pequenas, que fan do Salnés un lugar único. Mais non só falarei do Salnés. A historia, a arte e a cultura lévannos por camiños que moitas veces saen fóra da nosa comarca, e tamén quero abrir aquí a porta a esas outras paisaxes, vilas e tradicións que forman parte do noso mundo galego e atlántico. Non se trata aquí de dar lec...

O Cruceiro máxico do Monte Faro (Noalla)

  DEBUXO DO AUTOR o corazón do monte Faro, en plena parroquia de Santo Estevo de Noalla (concello de Sanxenxo), érguese un cruceiro que segue vivo, alimentado polas ofrendas que constantemente repousan ao seu carón. Non é un cruceiro calquera: na súa base acumúlanse cirios acesos, flores e, de maneira sorprendente, zapatillas que deixan os devotos como símbolo de promesas ou peticións cumpridas. A xente di que este cruceiro está ligado á maxia e aos ritos escuros, un espazo onde o sagrado e o popular conviven nun mesmo altar de pedra. As ánimas do purgatorio semellan acompañar o seu silencio, convertendo o lugar nun punto de encontro entre o mundo visible e o invisible. Mais se por algo é coñecido este cruceiro é pola súa lenda máis pintoresca, transmitida de xeración en xeración. Conta a tradición que quen padeza almorrás debe deixar unha moeda na súa base, baixar os pantalóns e sentarse enriba dela mentres recita unha oración. O rito complétase coa asistencia a unha misa na igr...

A MORTE EN GALICIA : UN PERCORRIDO POLAS NOSAS TRADICIÓNS DA ULTRATUMBA

  ÁNIMAS DO PURGATORIO . DEBUXO DO AUTOR INTRODUCIÓN   alicia conta cun amplo e diverso patrimonio cultural relacionado coa morte, do cal forman parte numerosos elementos inmateriais: mitos, lendas, tradicións ancestrais, supersticións, festas… Con este traballo preténdese realizar un estudo onde se reflicta a importancia da morte na cultura galega, analizando dende un punto de vista xeral os seus ritos, crenzas, lendas e mesmo festas nas que a morte e o mundo da ultratumba se converten nos principais protagonistas. O home no progreso da súa evolución descubriu un elemento que trastornaría a vida para sempre. A conciencia da presenza da morte e a certeza de que a todos visitará, ricos e pobres. Galicia, quizais polo seu atraso histórico, o seu illamento, ou a dispersión xeográfica dos seus diminutos núcleos de poboación, chegou tarde á modernidade e aínda mantén costumes e ritos da sociedade agrícola que noutros lugares se perderon baixo o peso da industrialización, o peso do ...