Ir al contenido principal

Entradas

Mostrando entradas de octubre, 2025

Galiza e a morte: ritos, crenzas e almas que non descansan

  A COMPAÑA. DEBUXO DO AUTOR Un territorio que dialoga coa morte aliza conta cun patrimonio cultural vasto e complexo, onde o tema da morte ocupa un lugar central. Non se trata só dos seus cemiterios mariñeiros, dos cruceiros nas encrucilladas ou das inscricións de lembranza que salpican o territorio: a morte está tamén presente nos mitos, lendas, tradicións, supersticións e festas que conforman o imaxinario colectivo. Este estudo pretende achegar unha visión global sobre a importancia da morte na cultura galega, analizando os ritos, crenzas e representacións que, dende a antigüidade, definen a relación do pobo galego co alén. O ser humano, no seu longo camiño evolutivo, descubriu un feito que o mudou para sempre: a conciencia da morte . Saber que é finito e que, tarde ou cedo, o seu tempo rematará. Ningunha cultura quedou allea a esa certeza, mais poucas a interiorizaron con tanta naturalidade como a galega. Un país suspendido entre dous mundos O illamento xeográfico, a dispersi...

O marisqueo, artes en boca da morte

Debuxo de Guillermo Rodiño É unha cuestión innegable que o mar xogou un papel crave nas nosas costas, e especialmente na comarca do Salnés. Xa dende tempos romanos e medievais moitos dos nosos antepasados lánzabanse aos brazos da alta mar en busca de gañar o pan de cada día, algo que ata fai relativamente pouco non cambiou, e do mesmo xeito miles embarcaban nos portos máis importantes da costa galega cara ao novo mundo tratando de mellorar a súa probe situación vivida no noso país. Hoxe en día, aínda quedan coñecementos, tradicións, nomes e técnicas, pero que van desaparecendo ante o éxodo e a falta de relevo xeneracional que sufrimos en moitos dos ámbitos pesqueiros, e no que me gustaría destacar o marisqueo. Se pasamos por lugares coma Vilanova, Vilaxoán ou Carril aínda podemos ver como ainda quedan mulleres doutros tempos, das que estaban feitas doutra pasta, daquelas que se erguían antes ca o sol e deitabanse despois da lúa, e as cales máis alá do seu inmenso mérito para traer moit...